Mijn vriendschap met Farrah Fawcett
Over liefde, leven en afscheid nemen
Intieme memoire van een van Charlie's Angels
Farrah Fawcett en Alana Stewart - de twee golden girls uit Texas - zijn al dertig jaar hartsvriendinnen wanneer Farrah in de herfst van 2006 te horen krijgt dat ze darmkanker heeft. Alana besluit zoveel mogelijk tijd met Farrah door te brengen en haar te helpen bij haar slopende strijd. In deze intieme memoire schrijft Alana in dagboekvorm over de laatste drie jaar van Farrah's leven en blikt ze terug op de vele mooie maar ook intens verdrietige momenten die ze samen hebben beleefd. Je voelt Farrah's humor en kracht door de pagina's heen. Ook zijn we getuige van een ontroerende afscheidsscène waarin Ryan O'Neill Farrah op haar ziekbed ten huwelijk vraagt. Een openhartig en boeiend verhaal over liefde, moederschap en afscheid nemen.
Farrah Fawcett nam zelf het initiatief om het verhaal van haar ziekte vast te leggen in een tv-documentaire en een boek om mensen alert en bewust te maken.
'De band tussen twee vriendinnen is de meest krachtige die ik ken. Maar een band zoals tussen Alana en Farrah heb ik nooit eerder gezien. Ze waren als wijnranken met elkaar vergroeid.' - Ryan O'Neill
Bestel dit boek in onze webwinkel. (€ 18,95)
Fragment uit Mijn vriendschap met Farrah Fawcett
6 december 2006
De roddelpers loopt de spuigaten uit. Ze drukken alles af wat ze maar willen, al is er geen woord van waar. De National Enquirer heeft Farrah geen seconde rust gegund sinds bij haar de diagnose kanker is gesteld.
'Deze kop is niet te geloven,' vertelde Farrah me vandaag aan de telefoon. Ze was woedend. Deze keer waren ze te ver gegaan. Hij luidde: FARRAH ZEGT: 'IK WIL DOOD!'
Ik weet dat ze hier om vele redenen door van slag is. Ten eerste omdat haar familie en vrienden deze rotzooi kunnen lezen, en hoewel bijna iedereen weet dat het niet waar is, zullen veel mensen die niet weten dat de roddelpers liegt en overdrijft, hiervan schrikken.
'Hoor je mij zoiets zeggen?' brieste ze. 'Ik krijg veel brieven van mensen die ook vechten tegen kanker en die zijn allemaal overstuur omdat ze denken dat ik het opgeef. Het stimuleert niet om door te gaan met de strijd als je zoiets hoor. Beseffen die bladen dan niet dat ze niet alleen mij kwetsen?'
Farrah begrijpt nooit precies hoe ze achter deze informatie komen, want sommige gegevens zijn correct. Een lek naar buiten. Maar deze kop is meer dan een schending van de privacy. Het is Farrah - en mij - nu wel heel duidelijk geworden dat haar strijd tegen kanker niet meer alleen om haar gaat. Men heeft altijd tegen haar opgekeken - ze was de 'golden girl', een Amerikaans icoon, het toonbeeld van schoonheid en vitaliteit. Nu kijkt men naar haar om een andere reden: hoop. En ze wil dat niets of niemand haar die hoop zal afnemen, vooral niet zo'n laag, leugenachtig roddelblad.
