Uitgeverij Archipel

25 augustus 2008

Het schrijfproces is voorbij. Mijn boek ligt nu in handen van iemand die is gespecialiseerd in het nakijken van andermans teksten, maar dat voelt niet raar. Er bemoeit zich wel vaker iemand met wat ik tekstueel aan elkaar heb gebreid, zoals de uitgeverij of de hoofdredacteur van de dorpskrant waarvoor ik stukjes schrijf. Blikken over mijn schouder ben ik dus wel gewend.

Wat ik niet ben gewend, is geïnterviewd worden. Deze week komt KRO’s De Wandeling filmen en ik zal door Hella van der Wijst worden ‘ondervraagd’, terwijl we wandelen door het Zeeuwse landschap. Schrijven over mijn leven, de kanker, de gevolgen ervan, mijn ervaringen, keuzes en de achterliggende gedachten is vaak al moeilijk. Terwijl ik dan in alle rust kan nadenken over wat ik bloot wil geven en op welke manier. Hoe zal dat zijn in een vraaggesprek met een camera voor m’n neus? Klap ik dan dicht of ben ik de gebruikelijke flapuit? Moet ik – om achteraf niet te hoeven denken: o jee, wat heb ik allemaal gezegd - bij iedere vraag een tijdje bedachtzaam mijn ogen sluiten voordat ik antwoord geef? Zoals de Zuidafrikaanse schrijver Coetzee tijdens een interview deed? Dat loopt wat moeilijk, met de ogen dicht. Dan wordt het niet De Wandeling, maar De Struikeling.

De eerste vraag die in me opkwam toen ik hoorde dat ik op tv komen zou, was trouwens niet: wat ga ik zeggen? Net als iedere vrouw dacht ik als eerste: wat moet ik aan? Die broek is het leukst, maar die accentueert juist dat vetrolletje boven de boord. Waarom heb ik de afgelopen weken dan ook de toetjes niet laten staan? Andere broek of even snel op ‘regime’? Is die koperkleur in mijn haren leuk of maakt het me nog bleker dan ik al ben? Hélp, is dat een puist? Hopelijk is het droog, want de enige regenjas die ik heb, is van de Aldi. Of is dat juist camp?

De opnamedatum komt dichterbij en in plaats van er tegenop te zien, kijk ik er steeds meer naar uit. Ik heb besloten om qua uitspraken te vertrouwen op mijn gevoel. Mijn outfit is gekozen, de puist breekt niet door, het vetrolletje mag inmiddels worden gezien, de wangen zijn nog altijd bleek maar misschien is de cameraman wel zo leuk dat hij me laat blozen. De zon komt steeds vaker door maar als het regent, ga ik gewoon in mijn Aldi-jas. Ik ben wie ik ben, dus ook op tv. In (ant)woord en beeld.

Het resultaat van de opnames laat trouwens nog even op zich wachten. De uitzending is pas over twee maanden, op vrijdag 24 oktober. Zitten jullie dan allemaal voor de buis?