Uitgeverij Archipel

23 maart 2009

‘Heb je al ideeën voor een tweede boek?’ vroeg mijn redacteur Heleen vorige week. Mijn debuut De amazone is nu zo’n vijf maanden uit en na de eerste hausse - zowel qua verkoop als media-aandacht - kakte de boel een beetje in. Zie je wel? dacht ik. Ik kan helemaal niet schrijven. Iedere dag keek ik op bol.com en bruna.nl om te zien hoe mijn debuut het deed. Ik hoopte op meer lezingen, signeersessies en interviews. Ook wilde ik na KRO De Wandeling nóg wel een keertje met m’n hoofd op tv. Maar wat had ik in het afgelopen jaar veel van mijn krakkemikkige accu gevraagd! Toch hield ik het handje van mijn eersteling nog stevig vast, maar het grip houden kostte steeds meer moeite. Ik was bek af.
‘Loslaten,’ zei een vriend met een ondernemersprijs op zak. ‘Pak aan wat er qua promotie op je pad komt, maar verder moet je boek zelf z’n weg vinden in de markt.’ Wijze woorden. Meteen slaakte ik een diepe zucht. Hij had gelijk. Door erbovenop te zitten hielp ik de verkoop geen snars, ik hielp alleen mezelf aan een slecht humeur. Dus ik liet los.
Lezersreacties stroomden binnen. Vrijwel iedereen was van tevoren huiverig geweest: help, een kankerboek! Of ze nou met de ziekte te maken hadden gehad of niet. Tot ze het hadden gelezen: Het is helemaal geen ellendig verhaal. Ik moest regelmatig hardop lachen.
Ik wilde het wel van de daken schreeuwen: ‘De amazone is geen boek over het einde, het gaat juist over een nieuw begin!’ Over kiezen voor jezelf, voor wat je echt wilt, dát is de rode draad in mijn verhaal. De kanker heeft me juist geholpen in het vinden van mijn eigen rode draad, die aardig verstrikt zat in de grote kluwen van het leven. Hoe maakte ik duidelijk dat in mijn boek mijn ziekte alleen het vervoermiddel is om dat rodedraadverhaal te vertellen? Ik besloot te vertrouwen op mijn lezers. Die zouden wel voortzeggen waar mijn boek daadwerkelijk over gaat.
‘Richt je op de toekomst, op je voornemen om als freelance tekstschrijver aan de slag te gaan,’ had mijn vriend ook nog gezegd. Ik corrigeerde voor mijn uitgeverij de drukproef van Wieke Biesheuvels tweede boek Hok van het slot, dat inmiddels in de boekwinkels ligt. Ik herschreef het huishoudelijk reglement van het bedrijf van mijn ondernemersvriend. Nu ligt er een nieuwe drukproef voor mijn neus. Mijn tekstbureau is gestart, het logo en de kleuren zijn bepaald (poeh zeg), mijn visitekaartjes zijn besteld, de website is in de maak en langzamerhand laat ik mijn onzekerheid los. Als ik niet kon schrijven, vroeg mijn uitgeverij niet om een tweede boek.
Niet lang na mijn besluit dat De amazone het zelf moest gaan doen, stond er een mooie recensie in AD. Een glossy magazine voor speciale lingerie en badkleding, Amoena life, wilde me op de cover en kopte: Schrijfster Petra Top. Haha, dacht ik, dat ben ik. Het is mijn Eerste Hulp Bij Onzekerheden, samen met het krantje van de Kamer van Koophandel: Petra Top Teksten, t.a.v. de directie.