Uitgeverij Archipel

19 mei 2008

Wat vliegt de tijd. Mijn deadline bij uitgeverij Archipel komt rap dichterbij. Gelukkig zit er sinds twee weken weer schot in m’n boek, waardoor ik er alle vertrouwen in heb dat ik die deadline halen zal. Ook was de datum waarop ik zou worden geopereerd – 19 mei – ineens binnen handbereik, terwijl het nog zo ver weg leek toen die afspraak werd gemaakt. En terwijl die eerste fase van mijn borstreconstructie tot de winter moest worden uitgesteld, gaat vriendin Anne deze week wel onder het mes. Voor de een na laatste fase van haar hersteltraject. Zij krijgt in haar ‘goede’ borst een prothese geplaatst, waardoor die gelijkgetrokken wordt met haar splinternieuwe, gereconstrueerde exemplaar. Door Anne ben ik vorig jaar totaal onverwacht met het reconstructievirus besmet. Gewoon, doordat ze erover vertelde en doordat ik steeds de tussenstand bekijken mocht. Volgens mij werkt dat met kinderen krijgen ook zo, want zwanger zien is zwanger willen worden. Meestal dan, want ik was wat dat betreft immuun. Wel bleek ik supervatbaar voor het vooruitzicht op een nieuwe borst. Ikke ook, ikke ook, was het enige dat ik nog dacht.

Vorige week liep ik in de stad en ineens zag ik allemaal kleding waarvoor je twee borsten hebben moet. Kleding die je zelfs met een prothese in je beha niet dragen kunt, want als je bukt, dan zie je één welving en één gapend gat. En terwijl die shirtjes en hemdjes me voorheen niet eens opgevallen zouden zijn, sprongen ze me nu massaal in het oog. Waarom? Waarschijnlijk omdat ik ze deze zomer niet dragen kán. Omdat mijn reconstructie moest worden uitgesteld. Gelukkig heb ik na negen verhuizingen, drie verbroken relaties, het verlies van mijn normale energie evenals een paar lichaamsdelen wel geleerd om dingen los te laten. En hoewel ik vrede heb met mijn huidige lijf, overvalt me af en toe een gemis. Omdat de veranderingen aan mijn uiterlijk niet uit vrije wil zijn ontstaan. Vlak na de amputatie van mijn borst viel ik tijdens het zappen in een concert van André Rieu. Alle vrouwelijke muzikanten droegen pastelkleurige Sissi-jurken, waarbij hun borsten - zoals bij Beierse/Oostenrijkse dirndls - omhoog waren geduwd. Ik barstte in tranen uit en riep: ‘En nu kan ik ook dát nooit meer aan!’ Alsof ik het ooit zou hebben gedragen. Maar is het niet altijd zo? Chocola wordt pas echt verleidelijk als je het niet meer mag.

Binnenkort ga ik naar een speciaalzaak voor uitwendige borstprotheses, badkleding en lingerie met hoesjes in de cups, zodat je prothese niet op de grond stuitert als je bukt. De keuze in speciale beha’s, bikini’s en badpakken is beperkter dan normaal. Ook de prijs ligt een stuk hoger, dus ik ben wat karig in mijn aankopen geweest. Zeker met het oog op mijn reconstructie, maar die wordt nog een halfjaar uitgesteld. Ik heb maar één goede beha en een gewonemensenbikini die inkijk heeft op mijn platte kant. Mijn prothese draag ik alleen buiten de deur, maar hij zit niet lekker en de pasvorm is niet goed. Nu ga ik op jacht. Naar een nieuwe prothese, bikini en beha. Mooie spullen, die ook lekker zitten. Want als ik dan toch nog langer door moet met één borst, dan wel op een zo leuk mogelijke manier.