Iemand zoals jij

Iemand zoals jij

40 bevrijdende inzichten

Columns van Ruud Hollander, de hoofdredacteur van Happinez en Psychologie Magazine.

Waarom vinden we iets mooi of lelijk? Hoe herken je echte liefde? Wat is het nut van schuldgevoel? Ruud Hollander denkt graag over dit soort dingen na. Beter nog: hij tekent ze op in mooie, leerzame en grappige overpeinzingen, die hij als hoofdredacteur schreef voor Psychologie Magazine en Happinez. Iemand zoals jij is een selectie van zijn beste columns. Veertig inzichten die zowel persoonlijk als bevrijdend zijn. Ze laten zien dat je niet alleen staat in je twijfels, hebbelijk- en onhebbelijkheden. Sterker nog: het zijn juist onze kwetsbaarheden die ons met elkaar verbinden.

'Mooi en toch schrijnend, licht en toch diep.' - Ronald Giphart

Column uit Iemand zoals jij

1. Jezelf zijn

'Ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest' van het duo Acda & De Munnik is absoluut een van de beroerdste liedjes die ik ken. Behalve dat het smoezelig Nederlands is, vraag ik me ook steeds af: als jullie jezelf niet zijn (en waren), wie zijn (en waren) jullie dan wel? Iemand anders? Dat waag ik te betwijfelen.
'Jezelf zijn' wordt gezien als een mooie eigenschap. Synoniem met authentiek, echt en integer. Maar als je er goed over nadenkt, en dat doe ik nu even, kun je je afvragen hoe iemand níét zichzelf zou kunnen zijn. Ben je niet altíjd jezelf? Daar is toch geen ontkomen aan?
Neem de man die altijd een gangmaker is op feestjes, die altijd het hoogste woord en de lachers op zijn hand heeft. Stel dat die man zomaar op een avond stilletjes in een hoekje zit. Omdat hij moe is. Omdat hij een beetje grieperig is. Omdat zijn oma niet die week ervoor is overleden. Omdat hij verliefd is op een vrouw die zijn liefde niet beantwoordt. Er kunnen talloze redenen zijn. Goeie kans dat anderen dan zeggen: 'Hij is niet helemaal zichzelf.' Misschien zegt hij het zelf ook wel. Maar ik zeg: door bepaalde oorzaken (we kennen ze niet, maar dat doet er niet toe) is hij nu kennelijk zó. We zijn weliswaar gewend dat hij in gezelschap het bruisende middelpunt is, maar gezien de omstandigheden zit dat er even niet in. Typisch vind ik ook dat mensen nooit op hun best zijn als ze zeggen: 'Ik ben mezelf niet.' Het geldt vaak als excuus. Iemand die normaal juist heel timide is op feestjes en op een goeie dag zomaar de ene grap na de andere anekdote uit zijn mouw schudt, hoor je echt niet beweren dat hij zichzelf niet is. Dus heeft 'jezelf zijn' vooral ook te maken met het ideaalbeeld dat mensen van zichzelf hebben. Iemand die zegt dat hij niet zichzelf was, beseft dat hij anders is dan normaal. En anders dan hij zou willen zijn. Maar misschien is hij wel meer zichzelf dan ooit.

Waardeer dit artikel