Pokerface

Snel geld, slimme vrouwen en heerlijk slechte mannen

Las Vegas, tijdens Fight Night wordt er een aanslag gepleegd op een US-senator. De mooie, consciëntieuze Lois Chan, hoofd beveiliging van casino de Enzo Vegas, redt zijn leven. Bij deze celeb-happening van het jaar is natuurlijk ook Savannah Hudson aanwezig, feestbeest en dochter van Michael 'Hud' Hudson III, eigenaar van het concurrerende casino La Paris. Het is op deze avond dat het leven van beide vrouwen dramatisch verandert.
Via het Midden-Oosten, het broeierige Zuid-Amerika en het dynamische Hong Kong komen Lois en Savannah allebei in China terecht, waar een groots nieuw gokproject van start gaat. De vrouwen komen als concurrenten tegenover elkaar te staan, maar blijken meer gemeen te hebben dan ze dachten, niet in de laatste plaats in de liefde. Wie heeft de beste kaarten in handen?

Jo Rees vormde jarenlang met haar man het populaire en succesvolle schrijversduo Josie Lloyd & Emlyn Rees. Vorig jaar verscheen haar eerste soloroman in tien jaar, de blockbuster Platina.

Fragment

Als Savannah Hudson íéts goed kon, dan was het wel haar entree maken. En vanavond, in het absolute heiligdom van de entertainmentindustrie... man wat zou ze er een mooie voorstellig van maken.
Haar gezicht deed pijn van het glimlachen toen ze de grote circustent binnen liep, waar de chique dinertafels onder de hoge trapeze klaarstonden. De prijsuitreiking was zo’n typische over-the-top happening, met alle theater dat erbij hoorde.
Felle schijnwerpers zwierven kriskras over de opgewonden menigte, maar kregen haar pas in het oog toen ze naar de tafel van de Hudson Corporation en de prominente plek naast het podium liep. Tot haar voldoening voelde ze hoe de atmosfeer veranderde, er even een vacuüm ontstond, toen iedereen in de gaten kreeg dat de meest besproken gast van de avond eindelijk was gearriveerd.
Met opgeheven hoofd liep ze met koninklijke tred naar haar team, terwijl ze met haar beroemde stralende lach iedereen die ze passeerde een glimlach ontlokte. De Hudsons waren altijd het soort mensen geweest waar men het liefst de pest aan had, en Savvy was eraan gewend opschudding te veroorzaken. Poseren, groeten, gevatte uitspraken doen naar de pers en het stralende middelpunt zijn kon ze als de beste.
Maar vanavond?
Savvy bleef krampachtig breed glimlachen.
Vanavond was alles één reusachtige schijnvertoning.
Haar verhaal mocht dan een sprookje lijken, maar of dat ook de waarheid was... Jezus, ze durfde nauwelijks aan de waarheid te dénken. Want in werkelijkheid was haar leven een nachtmerrie. En er was verdomme geen levende ziel in de wereld met wie ze daarover kon praten.
En daarom mocht ze haar waakzaamheid geen ogenblik laten verslappen.
Ze schoof het chiffon van haar avondjurk opzij en ging aan het hoofd van de tafel zitten. Het witte gewaad in Griekse stijl was eigenlijk een trouwjurk, en een krijgertje van een van de modeontwerpers van vanochtend. Na de week die zij achter de rug had, had ze geen tijd meer gehad voor een andere oogverblindende outfit. Savvy hoopte dat haar hoog opgestoken, met dun gouddraad doorvlochten haar de aandacht zou afleiden.
Tenslotte werd elke beweging die ze maakte en elk detail van haar voorkomen, nauwlettend door zowel haar collega’s en bewonderaars als haar vijanden in de gaten gehouden. Bewonderend? Vijandig? Het kon haar eigenlijk niet meer schelen.
Ze moest een sigaret, en nodig ook, dacht ze toen de zoveelste fotograaf met zijn camera in haar gezicht flitste, maar er mocht niet gerookt worden tot de prijsuitreiking achter de rug was en de winnaars bekend waren gemaakt. Ze staarde naar het glas dat voor haar op tafel stond en wou dat er iets sterkers in zat dan water. Toen ze haar hand ernaar uitstak, trilde die.
Maar ze moest dit uitzitten. Wat er ook gebeurde. Want dit draaide helemaal om prestige, en niemand, níémand mocht in de gaten krijgen dat ze allesbehalve blaakte van zelfvertrouwen.
De Hudson Corporation ging een stralende toekomst tegemoet. Dat was haar boodschap. Zij waren de beste. Haar aanwezigheid hier vanavond was daar het bewijs van. Zij ging de felbegeerde prijs
voor ‘Beste Casino’ in de wacht slepen. Ze kende haar dankwoord al vanbuiten.
Maar stel...?
Ze keek naar de andere vip-tafel. Roberto Enzo, haar vaders grootste concurrent, zag er onverwoestbaar goed gezond uit, zelfs op zijn zeventigste nog. Hij leek wel op een van die Rat Pack-artiesten uit de jaren vijftig en zestig, zijn knappe Amerikaans-Italiaanse uiterlijk was er met de jaren alleen maar beter op geworden, met zijn zilvergrijze haardos, die rond zijn opvallende, gebruinde gezicht naar achteren was gekamd. En naast hem zat, als altijd, Lois Chan. De vrouw
die ervoor had gezorgd dat Savvy’s ultieme succes zo ongrijpbaar was geworden. Haar rivale.
Lois’ lange glanzende zwarte haar was in een schitterende wrong opgestoken en ze droeg een jurk van dikke, rode zijde. Ze zag er op en top uit als de formidabele Aziatische zakenvrouw die ze was geworden.
Ze zag dat Roberto Enzo zijn hand over die van Lois legde en uitbundig lachte om iets wat ze zei.
Savvy voelde haar hart barsten van jaloezie. Ze zagen er aan hun tafel zo eensgezind uit. Zo samen. Zo’n echt team. Welbewust, veronderstelde Savvy. Ondanks alles wat er in de afgelopen weken in China was gebeurd, hadden ze zich eruit weten te vechten.
Maar daarom was Savvy hier. Om terug te vechten.
De prijzen die vanavond zouden worden uitgereikt, zouden dat bewijzen. Dat moest gewoon. Want deze business was haar leven.
Het was alles wat ze nog had.

Lois Chan nam een flinke slok van haar witte wijn, blij dat de show eindelijk begon en de lichten werden gedimd. Een verwachtingsvolle stilte was over de menigte neergedaald.
In de plotselinge duisternis kreeg ze kippenvel van zelfhaat.
Hoe was ze in deze puinhoop terechtgekomen?
Maar ze had toch eigenlijk geen keus gehad, zei ze bij zichzelf. Roberto had erop gestaan dat ze hier vanavond zouden zijn om de confrontatie aan te gaan.
Roberto. Lois moest iets wegslikken, voelde zijn aanwezigheid naast haar, zijn hand over de hare, maar ze kon het nauwelijks verdragen hem aan te kijken.
Lieve, beminnelijke Roberto. Hij was haar rots in de branding geweest. De man die haar uit de puinhopen van haar echtscheiding en haar mislukte politiecarrière had gered en haar weer op de been had geholpen. Hij had haar gekoesterd, vertrouwd en gesteund. Hij had haar alle vrijheid en middelen gegeven die ze nodig had om iets voor deze bedrijfstak te betekenen. En dat laatste had ze gedaan. En niet misselijk ook.
Daarom deed het haar zo veel pijn dat ze op het punt stond hem te verraden.
Zo verschrikkelijk veel pijn.
Sterker nog, Lois wist wel zeker dat ze niet meer zo veel pijn had gevoeld sinds ze de voogdijschap over haar dochter Cara was kwijtgeraakt.
Met heel haar hart wilde Lois Roberto hier weghalen om uit te leggen wat ze had gedaan. Maar ze wist dat dat niet kon. Er stond te veel op het spel.
Het ironische van alles was dat ze het zo goed had bedoeld. Ze had van de wereld – en dan met name de gokwereld – alleen maar een eerlijker en beter oord willen maken. Maar in plaats daarvan was ze in corruptie verstrikt geraakt, op een schaal die ze in haar wildste dromen nog niet had gedroomd.
‘Ik zie dat ze er eindelijk is,’ fluisterde Tristan Blake, een van Lois’ betrouwbaarste werknemers, terwijl hij zich naar haar toe boog en een blik op Savanna Hudson wierp. ‘Ik popel om haar gezicht te zien als ze niet wint.’
Lois deed haar best om naar Tristan terug te glimlachen. Hij droeg een ouderwetse smoking met een smal vlinderdasje, en aan zijn gebruinde gezicht met zorgvuldig geknipte baard en zijn heldere, fonkelende ogen zag Lois hoeveel dit voor hem betekende. ‘Denk je nou echt dat wij gaan winnen? Na wat er is gebeurd? Laat me niet lachen, Tristan. We maken geen enkele kans.’
Lois voelde de ogen van Savannah Hudson als een boosaardige kracht op zich gericht, zelfs in het donker.
De brutaliteit van die vrouw, dacht Lois. Zoals ze hier liep te pronken, alsof Vegas van háár was. En wat had ze in godsnaam áán? Het was te gek voor woorden om deze avond de ‘maagdelijke bruid’-look van stal te halen.
Lois ademde uit, dwong zichzelf tot kalmte. Maar ze was woedend omdat Savannah Hudson er was.
Nou, ze hoopte dat Tristans vertrouwen terecht was. Vanavond moest Lois aan Savannah Hudson bewijzen dat haar achterbakse spelletjes op niets waren uitgelopen. Ze moest aan de hele branche
bewijzen dat zij, Lois Chan, niet zou worden verslagen. Zeker niet door zo’n laaghartig iemand als Savvy Hudson. Die meid zou nog voor een dubbeltje haar ziel verkopen.
Merkwaardig toch, dacht Lois, dat het allemaal zo persoonlijk was geworden. Terwijl Lois ooit had gedacht dat zakelijke concurrentie niets om het lijf had. Maar aan de andere kant had ze zich altijd aan Savvy Hudson geërgerd. Al vanaf het allereerste moment dat ze elkaar hadden ontmoet.
Dat moest nu ruim vijf jaar geleden zijn, dacht Lois, maar het leek veel langer. Een mensenleven. Toen voor hen beiden alles nog mogelijk was. Toen er heel andere dingen op het spel stonden dan nu.
Op Fight Night in Vegas...